Mede in samenwerking met de VERN, ben ik enkele malen gevraagd om mijn medewerking te verlenen aan het tot stand komen van enkele artikelen in vakbladen. Tevens heb ik mijn medewerking verleend aan gespreksgroepen van de overheid. Het ministerie van verkeer en waterstaat wilde informatie verzamelen, over de ervaringen die eigenrijders hebben opgedaan tijdens hun bestaan. Middels deze discussiegroepen wilde men dan kijken, wat de overheid voor eigenrijders kan doen.

Hieronder vindt u 3 artikelen, waaraan ik mijn medewerking heb verleend.

NIEUWSBLAD TRANSPORT, Dinsdag 21 januari 2003, 16e jaargang, nummer 30

Vrachtwagenchauffeur Peter Melsen begon voor zichzelf

"Na twee maanden wist ik: dit is het gewoon"                                   

Het aantal nieuwe vergunninghouders is vorig jaar na een aantal jaren van daling weer gestegen. Eén van die starters is Peter Melsen (28) uit het Brabantse 's Gravenmoer. Eigen rijder worden is altijd al een droom van hem geweest. Gewoon zelf zijn eigen zaakjes regelen en verder geen gezeur.

's Gravenmoer. Aldert v.d. burg

Ongeveer tweeënhalf jaar terug kwam zijn droom uit. Hoewel het economisch tij tegenzit, is hij optimistisch over de toekomst van de eigen rijder. "Ik heb van jongs af aan geroepen dat ik, net als mijn vader, chauffeur wilde worden. "Dan hebben we nog zo'n gek thuis", zei mijn moeder dan met een zucht", herinnert Melsen zich. Maar aan het realiseren van zijn ideaal is heel wat voorafgegaan. "Ik kon nogal goed leren en heb de MTS en het Technisch Lyceum afgerond. Pas op mijn 22ste ben ik gaan werken. Eerst een jaar of drie als monteur van bedrijfswagens en daarna een jaar als vrachtwagenchauffeur in loondienst van een transportbedrijf, dat ook in 's Gravenmoer zit. Ik vervoerde glas in de Benelux. Dat was een hele omschakeling, ineens maakte ik lange dagen, moest ik vroeg mijn bed uit en had ik veel minder vrije tijd dan in mijn tijd als monteur." Daar stond tegenover dat "het sfeertje van chauffeurs onder elkaar" Melsen prima beviel. "Toen ik één of twee maanden had gereden, wist ik het: dit is het gewoon. Maar ik wilde wel voor mezelf beginnen. Alleen chauffeur zijn, vond ik te saai. Ik ben iemand die graag zelf zijn eigen zaakjes regelt, hoewel dat ook zijn mindere kanten heeft."

De tweede grote verandering in zijn loopbaan, van chauffeur in loondienst naar eigen rijder, verliep niet helemaal zonder tegenslagen. Melsen: "Toen ik mijn besluit had genomen, ben ik eerst werk gaan zoeken. Nou, dat kun je zat krijgen, maar je moet wel uitkijken dat je niet voor een appel en een ei vrachten gaat bezorgen. Dus moet je met verladers goed kunnen onderhandelen over de voorwaarden en de tarieven. Samen met een accountant heb ik een bedrijfsplan opgesteld. Het zag er allemaal goed uit."

Toch viel het niet mee om de financiering van zijn eigen bedrijf rond te krijgen. "Hoewel ik een accountantsverklaring had, namen sommige banken me niet helemaal serieus. Ze wilden van tevoren weten hoeveel winst ik zou behalen, terwijl dat toch moeilijk is te voorspellen. Dan houden ze je een tijd aan het lijntje en uiteindelijk willen ze dan toch niet met je in zee."

De situatie werd kritiek, toen Melsen, slechts één week voordat zijn wagen zou worden afgeleverd, van zijn bank kreeg te horen dat die zijn bedrijf niet wilde financieren. "Terwijl ze daar toch onder de indruk van mijn bedrijfsplan waren en alles financieel bijna rond was. Ja, toen was ik wel pissig. Die wagen kostte zo'n driehonderdduizend gulden, die moest ik op korte termijn betalen. De man van de bank zei dat er toch teveel risico's aan mijn bedrijfje zaten. Alsof ze dat niet eerder hadden kunnen weten. Toen dacht ik: waar ben ik aan begonnen? Maar gelukkig kon ik dankzij DAF Finance, dat inmiddels is overgenomen, toch zelfstandig aan de slag."

Melsen vervoert nu inmiddels ongeveer tweeënhalf jaar stukgoed naar Duitsland en af en toe naar Frankrijk. Hij bezorgt doe-het-zelfproducten zoals houtplinten en vloeren bij bouwmarkten, en maakt werkweken van gemiddeld zestig uur. "Mijn precieze rendement weet ik niet, maar het zit wel ruim in de plus."

Voordat Melsen zijn eigen zaak begon, kwam hij in contact met de Verenigde Eigen Rijders Nederland (VERN), waarmee hij een paar gesprekken heeft gehad. "Ik straalde toen een enorme motivatie uit en dat zagen ze daar." VERN gaf hem de nodige begeleiding. "Die doet nog steeds veel voor mij, daar hebben mijn collega's en ik veel plezier van. Een voorbeeld: we kunnen gezamenlijk gebruikmaken van de diensten van een veiligheidsadviseur, voor het vervoer van gevaarlijke stoffen. In m'n eentje kan ik zo iemand nooit betalen. Ik krijg momenteel geen begeleiding meer, maar heb nog wel contact met de VERN, als er bijvoorbeeld iets misgaat. Verder zijn we met een aantal eigen rijders naar het ministerie van Verkeer en Waterstaat gegaan  om daar over onze praktijkervaring te vertellen. De ambtenaren hadden een geheel verkeerd beeld van ons. Het was mij wel duidelijk dat zij dachten dat eigen rijders slechte ondernemers zijn die niks kunnen organiseren. Maar die mannen hadden nog nooit een vrachtwagen van dichtbij gezien. Dus dat verkeerde beeld hebben wij rechtgezet. Inmiddels erkent het ministerie ons als gesprekspartner. Vertegenwoordigers van VERN lopen nu veel rond in Den Haag om daar bij politici iets voor elkaar te krijgen."

Volgens Melsen hebben eigen rijders een andere instelling dan vrachtwagenchauffeurs in loondienst. "Ik zeg niet dat die laatsten hun werk niet goed doen, maar ze doen alles wel meer relaxed dan wij. Als ik op een dag door omstandigheden mijn lading niet kan lossen, probeer ik ervoor te zorgen dat dit toch gebeurt. Anders schuift mijn planning op en kan ik aan het einde van de week net niet dat ene extra vrachtje bezorgen. En dat merk ik in mijn portemonnee. Een chauffeur in loondienst legt zich er sneller bij neer, als hij niet kan lossen. Wij zijn erg gemotiveerd en vragen ons op maandagmorgen niet af hoe laat we vrijdag klaar zijn." Verder denkt Melsen dat eigen rijders zuiniger zijn op het materieel waarmee ze werken en op de spullen die ze vervoeren. "Wij weten wat alles kost. We willen schadeclaims voorkomen en hebben daarom wat meer verantwoordelijkheidsgevoel, denk ik. Je ben altijd met je zaak bezig, zelfs in het weekend en als je op vakantie bent. Je probeert constant om zo effectief mogelijk te werken en kosten te reduceren." VERN kan een deel van de administratie overnemen, maar Melsen doet het liever zelf. "Vind ik anders zonde van m'n geld. Dan gaat er maar wat meer tijd in zitten. Ik wil graag zelf weten wat er allemaal in mijn bedrijf omgaat."

De toekomst van de eigen rijder ziet er niet slecht uit, denkt Melsen. "OP dit moment staat de transportsector er niet zo rooskleurig voor, maar het zal wel een keer beter worden. Zeker als in 2005 die 48-urige werkweek voor chauffeurs in loondienst, wordt ingevoerd. Dit betekent dat die dan minder uren gaan draaien dan de eigen rijders. Dat maakt onze positie sterker, want wij worden hiervan tot zeker 2007 vrijgesteld."

Melsen wil eerst nog wel eens zien of die regeling ook voor hem en zijn collega's gaat gelden. "Ik denk dat er vanaf 2005 gigantisch veel meer chauffeurs nodig zijn. Eigen rijders zullen meer worden gevraagd." Meer vraag of niet, Melsen heeft met zijn bedrijf geen groeiambities. "Ik wil de zaak in mijn eentje blijven runnen, dus ik zal geen chauffeurs in dienst nemen."

De uitbreiding van de Europese Unie met tien, voornamelijk Oost-Europese lidstaten, baart hem zorgen. "Chauffeurs uit landen als Polen zijn een stuk goedkoper. Ik was pas bij de grens tussen Duitsland en Polen en ik heb daar, nu al, een hoop Nederlandse vrachtwagens met een Pools kenteken gezien. Maar vraag naar eigen rijders zal altijd blijven bestaan. Omdat wij goed en snel werk afleveren."

ROUTIERS WERELD, mei 2003, nummer 5

Peter Melsen: "Mijn droom is uitgekomen"

"Ik wilde al heel lang chauffeur worden, maar eigen rijder leek mij toch het allermooiste. Mijn vader is ook chauffeur, dus ik heb dat niet van een vreemde. Op school kon ik goed leren, dus ik heb eerst m'n MTS en het Technisch Lyceum afgemaakt. Op m'n 22ste ben ik gaan werken, eerst drie jaar als monteur en daarna een jaar als vrachtautochauffeur in loondienst bij Van Gool Transport. Ik vervoerde glas in de Benelux. Ik maakte daar voor het eerst in m'n leven lange dagen, maar het chauffeursbestaan beviel me toch heel goed. De stap van werknemer naar eigen rijder verliep niet zonder tegenslagen, maar het is uiteindelijk goed gekomen. Na drie jaar kan ik zeggen: "mijn droom is uitgekomen", aldus eigen rijder Peter Melsen uit Dongen.

Niet voor appel en ei

De 28-jarige beroepschauffeur doet alles zelf: onderhandelen, rijden, de financiële zaken en als het moet kan hij zelf ook sleutelen. Hij rijdt DAF. "Ik heb altijd DAF gereden, die heeft mijn vader ook. Het zijn geweldige trucks. Ik heb nu een 95 XF 430, een dijk van een wagen", aldus Peter, die gemiddeld 4000 km in de week rijdt. "Een sociaal leven heb ik niet, maar verder gaat het allemaal heel goed", vertelt hij enthousiast in wegrestaurant Malden aan de A73. Hij komt hier regelmatig als Routierslid. "Een prima zaak, vlot parkeren en goed eten. Ik heb veel aan mijn Routierslidmaatschap. Van de Routiersgids heb ik veel plezier op mijn ritten."

Hij ergert zich een beetje aan lieden, die beweren dat de eigen rijders de prijs bepalen. "Dat is helemaal niet waar. Nog altijd bepalen de grote transporteurs de prijs en dan ligt het aan de eigen rijder of hij tegen een bepaalde prijs de rit aanneemt of niet. Je moet dus beslist niet voor een appel en een ei gaan rijden, want dan ben je geen goed ondernemer. Ten eerste heb je daar je zelf mee als je vrijwel niets verdient en bovendien verziek je de markt voor andere collega's, stelt Peter.

Snelle ritten

Eerst heeft "Internationaal Transportbedrijf Melsen" gereden voor de firma Boezer uit Waspik. Stukgoed rijden naar doe-het-zelf zaken in Duitsland. Hij vertrok dan op maandag met zo'n 24 adressen en daar was hij de hele week mee bezig. Nu rijdt Peter voor Dijco uit Delft. Dat is groentenvervoer (groenten, fruit en bloemen). Peter: "Vaak gaat het om het vervoer van tomaten, komkommers en paprika's, dus het zijn altijd snelle ritten. Meestal zit ik in zuid-Duitsland. Ik heb nu groenten gelost in Stuttgart en vruchtensappen in Würzburg teruggeladen. Morgen ga ik lossen bij Dijco. Ik werk met een prima navigatiesysteem. Dat is ideaal. Ik hoef vrijwel nooit te zoeken, wat weer als gevolg heeft dat je vaak sneller dan een ander op je bestemming aankomt. Ja, ik ben wel veel weg, ook tijdens het weekend, maar daar staat een goede financiële beloning tegenover."

Peter Melsen heeft ook goede contacten van de Verenigde Eigen Rijders Nederland (VERN). "Deze vereniging heeft mij de nodige begeleiding gegeven. Ik heb er veel plezier van, want het zijn allemaal mensen van de werkvloer die het chauffeursleven kennen. Ik ben eens mee geweest met een groep eigen rijders naar het ministerie van Verkeer en Waterstaat om over ons werk te praten. De ambtenaren hadden daar geen enkele weet van. Het ministerie erkent de VERN nu als gesprekspartner en dat is al een grote vooruitgang."

Parkeren in steden

"Al vier jaar ben ik in conflict met de gemeente Dongen. Er is daar nog steeds geen fatsoenlijke parkeerplaats voor vrachtauto's. Op het ogenblik stal ik mijn DAF bij mijn ouders (in 's Gravenmoer). De gemeente Dongen heeft wel een lokatie als parkeerterrein voor vrachtwagens aangewezen in 's Gravenmoer. Maar dat terrein is heel moeilijk bereikbaar via een smalle straat, drempels en wegversmallingen. Als er twee combinaties staan, dan kan de derde het al vergeten. Je kunt er ook bijna niet draaien en het heeft al menigeen kapotte spatborden en gesprongen luchtslangen gekost. De gemeente zegt dat er geen behoefte is aan een parkeerterrein, omdat hier nooit iemand staat. Logisch, iedereen is uiteraard naar andere locatie's uitgeweken! Enfin, het is een verhaal zonder einde" verzucht Peter. Dan rijdt hij maar liever weer een snelle rit naar zuid-Duitsland met zijn fraaie, witte DAF, waarop staat: "I had a dream..."       Pim Holthuis

HET FINANCIEELE DAGBLAD, zaterdag 13 augustus 2005, NR. 189

MET DE VLAM IN DE PIJP VAN DE EIGEN RIJDER

Peter Melsen is eigen rijder. Als kleine ondernemer rijdt hij met zijn eigen vrachtauto op contractbasis voor een Rotterdams expeditiebedrijf. Het is 12 tot 13 uur werken per dag, maar ook een manier van leven die hij niet zou willen missen.

Zondag

Nadat de fotograaf van de krant is vertrokken, werk ik vanmiddag, zoals elke zondag, een paar uurtjes aan de administratie. Daar kom je als eigen rijder niet omheen.

Maandag

Omdat ik vorige week met een huurtrailer heb gereden die ik uiteindelijk op de boot naar Finland heb gezet, rijd ik vanmorgen met alleen de trekker eerst naar Rotterdam om mijn eigen trailer op te halen en daarna op vier adressen stukgoed op pallets te laden, bestemd voor België en Frankrijk. Ik vertrek om zes uur uit Dongen. Meestal vertrek ik nog eerder. Maandag is altijd de drukste dag. Normaal zit ik maar één dag van de werkweek in Nederland, en dan moet ik eerst de retourlading, waar ik de voorgaande week mee ben teruggekomen, op adressen afleveren, en daarna de lading voor de nieuwe week ophalen. En daarna de grens over.

Ik rijd het hele jaar voor een vaste opdrachtgever, BGT in Rotterdam, een expeditiebedrijf. Wij eigen rijders verhuren ons eigenlijk als chauffeur plus vrachtwagen. Een probleem momenteel zijn de brandstofkosten. Die stijgen enorm. Het is voor alle partijen in het wegtransport moeilijk die door te berekenen. Ik probeer dat een beetje te compenseren door zelf met een grote benzinemaatschappij te onderhandelen over wat ik voor de diesel moet betalen. Daarover kun je gaan praten, ook als je zoals ik een relatief kleine verbruiker ben. Per jaar verstook in ongeveer 40.000 liter diesel.

Als ik de laatste lading voor vandaag heb gelost in Arlon, in de Belgische Ardennen, ga ik tanken in Luxemburg, waar zoals iedereen weet de benzine en diesel veel goedkoper zijn. Ik tank zo weinig mogelijk in Nederland. Daarna rijd ik nog even door naar een wegrestaurant in Noord-Frankrijk. Ik kom daar regelmatig. Je kunt daar voor pakweg elf euro goed eten. Een loonchauffeur krijgt daarvoor een vergoeding, ik dus niet.

Ik slaap altijd in de eigen auto. Ik heb daar alles, een groot bed, airco, koelkast, tv, video, dvd, magnetron, koffieapparaat en een kachel. En ik douche elke dag bij een wegrestaurant of tankstation.

Dinsdag

Vanmorgen vertrek ik om vijf uur en ben ik om acht uur bij de eerste klant in de buurt van Dyon om te lossen. Daarna rijd ik door naar Annecy en bestemmingen in de hoek van Genéve. Het gaat deze week erg vlot allemaal. Totaal doe ik vandaag vijf adressen, en bij enkele klanten ben ik na vijf tot tien minuten al weer weg. Soms sta je ergens ook wel zo'n anderhalf uur. Het hangt ervan af hoe druk het er is en wat de omstandigheden zijn. Als ik de trailer achteruit tegen een laaddok kan zetten en de lading er door een heftruck uitgereden wordt, hoef ik zelf niets te doen. Bij andere adressen moet ik zelf helpen lossen of laden.

Het is gigantisch zoals hier nu ook in Frankrijk het aantal Poolse vrachtrijders toeneemt. Omdat ze zo goedkoop rijden. Dat is best wel een bedreiging. Op dit moment redden wij het als Nederlandse eigen rijders nog met ons vakmanschap, met onze talenkennis en met het feit dat we bijna altijd goed op tijd rijden. Ik spreek best wel een redelijk mondje frans. Zo'n Poolse chauffeur kent zelfs geen woord Engels, heeft soms geen wegenkaart aan boord, en komt dan aan ons Nederlanders, met onze navigatieapparatuur aan boord, naar de weg vragen.

Volgens de rijtijdenwet mag ik maximaal negen uur per dag rijden, en twee keer in de week maximaal tien uur per dag. Maar de tachograaf registreert bijvoorbeeld ook de wachturen, en bij elkaar mag je vijftien uur per dag actief zijn. Bij mij gaat het om gemiddeld twaalf tot dertien uur actief per dag. Maar daar heb ik voor gekozen, het is een manier van leven, en eerlijk, zo'n dag vliegt voorbij.

Je leeft wel met een schema. Ladingen moeten binnen bepaalde afgesproken tijden worden afgeleverd. Als ik met de laatste lading voor vandaag bijvoorbeeld te laat ben, moet ik een nacht wachten. En dan raakt het schema soms in de war. Je hebt dan nog wel de mogelijkheid om iets over te laden bij een collega-chauffeur, bij wie een stuk van je lading handiger op zijn route ligt. Er rijden nu zo'n dertig auto's voor BGT.

Om een uur of zeven 's avonds ga ik douchen. Daarna ga ik eten, en omdat het hier Frankrijk is, ben je daar zo'n anderhalf uur mee bezig. Daarna werk ik in de cabine de administratie bij op de laptop.

Woensdag

Vandaag vertrek ik om zeven uur en lever ik mijn laatste lading af bij een klant iets ten noorden van Annecy. Daarna rijd ik leeg naar Macon, richting Lyon, waar ik een complete lading wijn voor drie Nederlandse klanten laadt en om een uur of half twaalf begin ik met een volle trailer aan de terugrit.

De globale route en de volgorde van de klanten krijg ik van BGT in Rotterdam, en negen van de tien keer zit de route goed en logisch in elkaar. Maar soms hebben ze een spoedklus en moet ik naar een klant die ver weg van de andere klanten ligt. Dan moet ik dus een hele slinger maken. Op zich pakt dat dan goed uit voor mij, maar is het wat ongelukkig voor BGT. Want ik rijd voor een kilometerprijs, en extra kilometers zijn voor mij extra inkomsten, dus voor hen extra kosten.

Of ik over de autoroute rijd, of binnendoor ga, hangt er ook weer vanaf. Dat heeft te maken met mijn kosten die dus in die kilometerprijs zitten verwerkt. Als ik de autoroute kies, moet ik bij de péage tol betalen. Dat hoeft niet als ik binnendoor ga, maar dan moet ik weer kijken of dat niet te veel tijd kost. En dat hangt ook van de lading af. Als ik een zware lading heb en de route binnendoor vergt veel klimmen en dalen, dan kost mij dat weer te veel brandstof.

Donderdag

Om circa negen uur lever ik de eerste lading wijn af bij een klant in Best en rijd ik door naar de tweede klant in Rotterdam. Daar pik ik ook nog twee kisten op die naar Amsterdam moeten. Als ik die heb afgeleverd, rij ik ten slotte naar Weesp voor de laatste klant voor de wijn uit Macon.

Ik kan merken dat het overal een vakantieperiode is. In een normale week rijd ik aan het einde van de week nog een korte rit op en neer naar Parijs of zo. Maar uit contact met BGT blijkt dat ze voor de rest van vandaag en voor morgen nog geen lading voor mij hebben. Een probleempje is ook dat het komende maandag in Frankrijk een vrije feestdag is, een dag met een rijverbod voor vrachtwagens waarop je pas na tien uur 's avonds de grens over mag. Nog even afwachten dus.

Vrijdag

Uiteindelijk bleek ik gisteren nog op twee adressen te moeten laden, en vanmorgen nog op twee andere adressen. Maar dat is allemaal lading voor volgende week, richting Marseille.

Zodoende ga ik al vanmiddag naar huis, en dat is echt een zeldzaamheid. Normaal gesproken ben ik vrijdagavond laat of soms pas zaterdagochtend weer thuis.

        Opgetekend door Erik van der Meer